| تبليغات | X |
باز هم گذشت...
و حالا، به اندازه یک کودک یک ساله، بیشتر می فهمم...!
با این وجود می اندیشم که...
عجب معرفت سنج است امروز...!
عجب...!
+ توضیح: این که همیشه تو پیش قدم باشی خیلی خوب است...! این که بخواهی دُمت را از زیر پای یکی به این روش جمع کنی هم جالب می تواند باشد...! با آگاهی به تمام جنجال هایش هم...! تازه... این که در این میان یکی هم کمکت کرده باشد از همه بهتر است...! من کاری به دیگران نداشتم...! خواستم که فقط اعلام کنم... همین!
پر از تولد های کوچک و بزرگ...! و من یکی یکی تبریک خواهم گفت آن ها را...! ۸ خرداد: مرتضی... + ۱۰ خرداد: Mrs... + ۱۶ خرداد: پوریا... پ ن: این لاگ به دفعات به روز خواهد شد...
یک سال دیگر گذشت، یک سال به تجربیات سخت و سهل زندگیم اضافه شد و من... بر گشته بودم كودكي ام را مرور كنم...
کفش های مورد علاقه ام...
كنار درِ اطاق...
روي هم افتاده بود...
برف مي باريد...
روز تولدم را...
برف مي پوشاند...
بوي پاییز...
عطر نان...
خانه ای گرم...
و آن مجسمه ی سنگی...!
کمی تنقلات و تيله هاي رنگارنگ...
و صداي مادر كه مي گفت...
کفش هایت روي هم افتاده...
بند آن ها را ببند...
سفري داري تا سبز بهار...
تا پراكندگي عطر گل سرخ خرداد...
...
بر گشته بودم كودكي ام را مرور كنم...
حرفي كنار گوشم زمزمه شد...
تو بودي آيا؟...
تو كجا بودي؟...
چقدر تا بزرگ شدن دويدم...
مادرم گفت كه تو...
حادثه اي سبز هستي...
وه چه دير فهميدم...
آري...آري
تو حادثه اي سبز بودي...
مي دويدم تا زمستان سفيد گيسو...
مي دويدم تا آينه ي بخت سفيد...
پايم به گوشه لبخندت گرفت...
چيزي درون من تلو تلو خورد و افتاد...
روز تولدم را آورده بودم...
دست هايم يخ زده بودند...
دست هايت را به من دادي...
بگذار بند كفش هايم را ببندم و بيايم...
از پشت ديوارِ بي قراري...
نگاه مي كردم...
شايد اشاره ابرويي...
اما فقط كماني بود كه...
دل مي زد پر پر...
بگذار بند كفش هايم را ببندم و نفسي تازه كنم...
تو زبان گنجشك ها را مي داني...
و من تعبير خواب زمستاني درختان را...
و اما تو خردادی...
و من تعبير سبز آذر...
بگذار رازي را فاش كنم...
گوش هايت را بده به من...
من زبان پاییز را مي دانم...
گوش هايت را بده...
صداي شكستن چيزي را...
نمي شنوي...؟
Design By Orengina Design Studio
